10-17-2026, 03:25 AM
İTAAT VE İTİRAZ
(Kar©glan'ın 28.12.2013 Cumartesi Vaazı)
Euzubillahimineşşeytanirracim
Bismillahirrahmanirrahim
Sadakallahul aziym — Yasin Suresi 60-61-62
Euzubillahimineşşeytanirracim
Bismillahirrahmanirrahim
Ey Ademoğulları (insanoğulları)! Sizinle kavilleşmedik mi? Sizden ahid almadık mı? Sizinle sözleşmedik mi? Aynı karara varmadık mı? "Sakın ola şeytana tapmayın" diye. O sizin düşmanınızdır. Ve o şeytan dedi ki: "Bana tapının, işte bu yol doğru yoldur" diye.
Ve böylece sizden çoklarını (binlercesini) saptırdı. Daha hâlâ aklınız almıyor mu? (63) İşte o dediği yol cehennemin yollarıydı ve en sonunda sizi cehenneme kadar götürür. Ve oraya gelince de "Hadi kazandığınız bu. Girin içeriye" der ve size vaad ettiği cehennemine sokar sizi. (64) Sizin ona yaptığınız kölelikle, kullukla yaptıklarınızın sonucu bir gün sizi kâfirlerden eder. Ve bir gün Allah'ı inkâr edersiniz de bilmezsiniz bile. (65) Ve sizler ellerinizle, gayretinizle, sözlerinizle çalışıp çabalayıp tâ ki cehennemi kazanırsınız. (66) Hâlbuki onun size gösterdikleri, yutturdukları "doğru yol" dediği yol tamunun yoludur. Ne kötü varıştır orası. Basireti açık olanlar anlar ancak, o yolun yanlış bir yol olduğunu.
Sadakallahul aziym — Yasin Suresi 60-61-62-63-64-65-66
Allahümme salli ala Muhammedin ve ala eeli Muhammedin ve ala elihi ve ashabihi ecmaiyn. Ve sallu ala cemiil enbiyai vel mürseliyn. Ve sallu ala ve selamen cemiil melaiketil mukarrebun.
Yolculuğumuza başlıyoruz!..
Kur'an'da geçer ki: "Allah'a itaat edin, sonra Peygamber'e, sonra ananıza babanıza." Amma burada bir "amma" var!
Peygamber hata edemez mi? Adem ile Havva peygamber değil mi? Hata etmediler mi?
Ona hata ettiği hususta itaat edilmez.
Anne baban hata eder mi? Eder. Mesela babası hırsız olan oğluna "Gel sana hırsızlığın püf noktalarını öğreteyim" derse, evlat akıl bâliğ ise ona itaat etmemesi gerekir.
O zaman bir tek Allah kaldı. Yani Kur'an'a itaat etmek. Peki Tevrat'a ne zamana kadar itaat edilir? Tevrat'ta, İncil'in iptal ettiği hususlarda Tevrat'a da itaat edilmez.
İncil'i, Kur'an'ın iptal ettiği hususlarda İncil'e de itaat edilmez. Mesela şarap, en bariz örnek.
İnsan tekâmül halindedir. Ey insanoğlu! Dünkü Adem'e evinde tuvalet olması garipken, bugün evinde alafranga tuvalet olmayana "garip, fakir" denir.
Yani Adem'e "otomobil" ne demek, nasıl anlatacaksın? O bilir elbet, amma insanlık o makama daha varmamış. Yani Adem ve Havva cennette hepsini gördü, geldiler.
Amma evlatları dünyada doğdular; onlar görmediler. Onlar tek tek hepsini kazana kazana bugüne geldiler.
Öyleyse ben daha dünkü "siyah beyaz televizyona bakacaksın" diyene, gafil denir. Artık zaman iPod zamanı, tablet zamanı...
Öyleyse insanlık tekâmül halinde. Yani Muhammed dedi Ömer'e: "Musa gelse bugün bana tabi olmak, bana itaat etmek zorunda" dedi.
!!..Mehdi de diyor ki: İsa gelse bugün bana tabi olmak durumunda, yok başka seçenek..!!
Neden bu kadar büyük laf ettik derseniz: Muhammed bir zamanlar semada büyük bir adım attı ve Hz. Ömer'i bir gün Tevrat okurken gördü ve ona kızdı, hiddetlendi ve dedi ki: "Ya Ömer, bırak Tevrat'ı! Bugün Musa gelse bana tabi olmaktan başka çaresi yok" dedi.
Ve Muhammed böyle bir adımı attıysa, dedemizin adımını takip etmek düşüyorsa bize... Bizde hani o Çay denen köyün soyunun aktığı bir yer vardır; bizim Başağaç Çayı başkadır. Ve bizim çayın üstünde baraj yapılmadan önce göveri bahçemiz vardı. Ve oraya giderken eğer uzak yoldan dolaşmıyorsak, o zaman çayın içinde kayalar ve taşlar vardı. Taştan taşa keçi gibi, metleye metleye zıplaya zıplaya karşı yakaya geçip göveri bahçemize varırdık. İşte Muhammed yukarıda dediğimiz olayda, Muhammed'in yıldızı bir yere varır ki, oradan başka bir yere metleyip zıplaması gerekir. Yani işte geldik oğlak burçlarına ve 12. ayın sonunda doğanlara, oğlaklara. Ve oğlak demek işte böyle: Daha sel gelmemiş çayın karşı yakasına geçmek için keçi olup zıplamak lazımdır. Ve Muhammed dedi ki: "Musa gelse, Musa da bana tabi olacak." Ve biz de Muhammed burayı böyle uzun atlama yapıp geçtiyse, yüksek perdeden konuştuysa, biz de öyle yapıp onun attığı adımın tam üstüne varıp, o taştan öbür taşa atlayabilmek için, böyle cesaretli ve yüksek perdeden konuşup, zıplayan oğlak olup dedik ki: "İsa gelse, İsa yine bize tabi olmak mecburiyetinde" dedik ve nokta koyduk.
Müctehidler; istidlal veya akli yürütme ve hisleriyle bilme ve altıncı his denen şey ile bilinenlerin de hüccet olacağına karar kılmışlardır. Ve böyle delillere "istidlal" demişlerdir. Çünkü kör ile görenin de gözleri ikisinin de açık olabilir; amma birinde gösteren nur vardır, birinden o nur alınmıştır. Ve böylece biri görür, biri görmez. Hâlbuki onun baktığı yerde de aynı ışıklar, renkler vardır; fakat o görme işini sağlayan melekler onda terhis olduğundan, onu terk ettiklerinden o kimse göremez. Görmeyenin görmemesi sebebiyle, önünde duran elma yahut duvar yok olmaz. Ve o elini elmaya vardırdığında hisleriyle anlar ki elma denen şey var; yahut önünde duvar, merdiven var. Yine elmayı öğrendiyse ve duyduysa "elma yenilir, merdiven inilir çıkılır" diye, merdiveni yemeye kalkmaz kör olan da; elmaya çıkıp inmeye kalkmaz. Ve o da bilir: Elma evet yenebilir ve merdivenden de inilir ve çıkılır. Peki burada araz ne? O zaman nasıl olur da hislerle bilmek delil ve hüccet değildir? Ve nasıl kör olan değneğini merdivenin aşağı inen yerine gelince boşluğu hissedip dikkatlice aşağı basması gerektiğini bilir? Fakat bir tane sahile gelse ve sahilideki deniz kıyısını aynı merdiven gibi yapmış olsalar, ve o kör kimse yönünü denize doğru tutsa ve sahildeki kıyıda, gergi ve korkuluk da olmasa, o değneği çukura gelince her ne kadar merdiven sansa da, ona bir duyuran, öğreten rehber olursa: "Burası merdiven değil, denize düşersin, çukur" diye telkin etmesi lazımdır. O zaman denizin sesini duyunca ve öyle bir yere gelince dikkat eder ve adımını atmaz, durur.
İşte hislerle bilinenler; her ne kadar hisleri kuvvetli olursa olsun, hepsi de bir rehbere, onları gerçekten gören ve bilene ihtiyacı vardır. Her ne kadar hüccet ve delil olsalar da onların bir de şehadet âleminden iki veya bir meleğe ihtiyaçları vardır. Mesela körün elindeki köpeğe veya değneğe ihtiyacı olduğu kadar, "Burası sahil ve buradan öteye yürürsen denize düşer, boğulur, ölürsün" diye ona telkin edecek rehbere, iki melaikeye ihtiyacı vardır ki, o hislerine hüccet olsunlar.
Yani her bilgi bir melaike ile bilinir. Ve göz denen insan azasında 300 bin tane görevli melek vardır. Ve bu melekler; biri ışığı alır, bazıları beyne iletir, bazıları beyinde ters çeviri, vesaire vesaire görevleri icra ederler. Ve her biri bir melaikedir.
Ve "Melekler ne görev yaparlar?" diyene: İşte hüccet ve delil... Sen her gün sabah kalkınca "Güneş doğmuş, gündüz olmuş" diyebilmen için o meleklerinin, senin bedeninde onların rızkının gitmiş olması lazım. Ve onlar kendi rızıklarını alıp görevlerini en iyi şekilde sağlamaları için yine güneş meleklerinin, renkleri oluşturan meleklerini göndermiş olması lazım. Eğer gece ise yine nur meleklerinin, yani lamba ışığı meleklerinin görevde olması lazım ki, gece mi gündüz mü bilsin insan. Ve yine karnı acıkınca, ona midesindeki melekler "Azığımız bitti, enerjimiz, hayat enerjimiz bitmek üzere" diye haber yollaması lazım ki, o insan hissen, hisleriyle "acıktım" diye bilsin ve gitsin yemek yesin. Ve bazen de öyle olur ki hisleri, mide melekleri ona "Aziz azığımız bitti, görevliler hizmet etmek için azık bekliyorlar" demesine rağmen, gafil olan bazıları "Diyet ediyorsun" diye o melekleri azıksız bırakır ve "Diyet bilmem ne yapıyorsun" diye aç ve susuz bırakır. Bu sefer de mide kendi göreve girer ve aç olduğunu sesli olarak duyurmak için kulağı göreve çağırır ve guruldayıp guruldayıp "Hizmetli melekler aç, çalışamıyorlar" diye ses yapar. Ve insan "Midem kazınıyor, gidip açık ekmek yiyeyim" diye düşünür. Hâlbuki onun yiyeceği ekmek, onun vücudunda görevli binlerce melaikenin görevlerini ifa etmeleri için gerekli olan rızıkları, yani hayat enerjilerini sağlamak içindir. Eğer işte bir insan ekmek yemek kadar, havaya da ihtiyacı vardır. Ve senin benim nasıl nefes almadan yaşamamız mümkün değilse, hücreler ve azalar, organlar da nefes alması gerekir. Ve onların nefes almasında kalp ve kan ve damarlar görevdedir ve akciğer görevdedir. Ve bir de bulutlar, ağaçlar, yapraklar görevdedir; güneş ve ay görevdedir. Güneş havayı ısıtmaz ise eğer, alçakta nefes denen oksijen ve karbondioksit vücudun alabileceği sıcaklıkta olmaz ise o zaman hava donar ve buz olan oksijen nefes olarak alınmaz. Ve nefes almayan insanda, insanın içindeki binlerce melaike de hizmet edemez ve hayat enerjileri olsa da hava olmayınca ölürler. Ve vücut sağlığını kaybedip vücut iflas eder ve ölür. Yani bir bedenin sıhhati için binlerce melaike görevlidir. Sen yürümek için binlerce meleğe, uçak uçmak için binlerce meleğe, gemi yüzmek için binlerce melaikeye ihtiyacı vardır. Gemideki birkaç demir meleğinin çürüyüp görevden ihraç olması sonucu diğer melekler de hasta olur ve gemi delinir. Ve gemi yüzme kuvvetini kaybeder. Yine uçakta da aynıdır ve uçak uçacakken düşer ve kendini de içindekileri de harap eder. İşte altıncı his ve his kuvvetleri demek, meleklerin dilini ve sesini duymak demektir. Dediğimiz gibi bazen meleklerin gönderdiği haberleri bize açıklayacak rehbere ve onları bilen ve gören rehbere ihtiyaç vardır. Her insanın altıncı hissi kuvvetli olmayıp, herkesin bilmediklerini, duymadıklarını duyup bilemeyebilir. Amma işte bir rehber ona "Bak şu alamet olunca şunu yap, şu alamet olunca da şunu yap" diye öğretip telkin ederse, işte onlar raşid halifelerin görevidir. Ve raşid halifeler, peygamberler, ashabları veya onların öğrettiği evliya denen Allah dostlarıdır. Elbet Allah dostları ve peygamberlerin hisleri ve meleklerin dilini anlama kuvvetleri daha fazladır. Onlar deneyimlerini insanlara öğreterek, onların da meleklerin dilini öğrenmelerini sağlarlar. Ve kâinatı âlemin haritası insan bedeninde ise, insan Ankara'da olsa, Avustralya'da ne olup bitiyor, eğer gerçekten imanlı ve hisleri ve melekleri kuvvetli bilgi veriyor ise bilebilir. Çünkü Avustralya'da onun bedenine bir yer sahip; Jüpiter'de, yine Süreyya yıldızı da, Kutup Yıldızı da, yine denizlerin dibinde bir balık da.
İşte istidlal demek, yani melek ilmi bilmek demektir. Melaikelerle konuşmak demektir.
Her insanın bilmesi farklıdır ve farklı melaikelere sahiptirler. Her insanın melekleri ona ait ve o grubun cibilliyatının melaikelerinin kumandasında olan, melek ilmini daha iyi bilirler. Yani köpek cibilliyatında, kurt cibilliyatında bir insanın burnu ve kokulama ve dedektiflik ilmi daha üstündür. İman edip abdestini alıp, namazını kılıp, itaat ve taat ile meleklerini memnun ederse, onlar da onunla irtibata geçip, ona bilmediği hususlarda bilgi alışverişi yaparlar. Ve problemleri daha çabuk çözer. Kokuları ayırt eder; insanları ve yaratılanları kokularından tanımaya başlar. Ve elma kokulu biri gelince anlar ki "Ha bu elma cibilliyatlı biri." Kedi kokulu biri gelince "Ha bu bir kedi" bilir, veya aslan diye bilir. Ve aslana nasıl davranmalı, elmaya nasıl davranmalı daha iyi bilir. Ve tilki gelince anlar ki "Tavuk çalmaya gelmiş" yahut "Belki tok tilkidir, çalmaz" anlar ve bilir. Çünkü melekler onun melekleri ile irtibata geçer, ondan ona haber verirler. Hırsızsa "Bu falan yerde filanı çaldı" diye, veya eğer doğru tilkiyse "Bu hoca tilki" veya "Kurnaz hoca" derler, haber verirler.
Ve "O gün onların dilini bağlarız, elleri kolları dile gelir" ayeti ne demek? İşte budur. Ve elindeki kolundaki görevli melekler dile gelir: "Bu filanı tuttu, filanı çaldı, filanı dövdü" diye haber verirler.
Bir evlat için Anne ve Baba, iki tane ayrı ayrı koruyucu, onu himaye eden melekler ordusu demektir. Yine kardeş, amca, dayı, teyze, kardeş de böyledir.
Tirmizi'nin Süneni'nde geçen bir hadiste Peygamber buyurdular:
Rabbinin hoşnutluğu, Anne Babanın hoşnutluğuna bağlıdır. Ve Rabbinin öfkesi de Anne Babayı öfkelendirmeye bağlıdır.
Ve bu melekler ordusunu idare eden ve onlara emir veren, onları hizmette tutan Allah'tır. Ve onun melekleri âlemi kaplamıştır ve her birinin sesini, isteğini duyar, onlara cevap verir ve onlarla mükabele eder ve onlara ne yapmaları gerektiğini emreder. Ve zamanı gelenin ölmesine, zamanı gelenin doğmasına hükmeder. Kızdıklarına ceza olarak anne babalığı vermez; çünkü onlardan bazıları Rahman ve Rahim isminin, koruyan, himaye eden Allah olduğunu anlamazlar. Bu yüzden Rahman ve Rahim olmaya, yani anne ve baba olmaya ehil değillerdir. Ne zaman Rahman, Rahim olan Allah'ı anladılar ve çözdüler, o zaman onlarda da Rahman ve Rahim ismi tecelli edip, evlat sahibi olurlar. Ve onlarda da Rahman ve Rahim ismi tezahür eder.
O yüzden cennet anaların ayağının altındadır.
Adem atamızla Havva annemiz ilk defa Müzdelife'de birlikte olup yattılar ve Havva annemiz hamile kaldı.
İşte o yüzden hac yaparken Arafat'tan Müzdelife'ye gidilir ve gece orada yatılır.
İşte Adem atamızla Havva annemizin bile Rahman ve Rahim ismini anlamaları ve çocuk sahibi olup anne baba olma şerefine ermeleri, tâ senelerce sürmüştür. Ve onlar ehil hale gelince, evlat bakabileceklerine Rabbimiz hükmedince, onları Arafat'ta tekrar buluşturdu. Onlar Arafat'tan inince Müzdelife'ye yürüdüler ve o gece orada halvet ettiler. İkiz ikiz evlatları olmaya başlayınca da ilk Rahman ve Rahim isminin tecelliyat gâhı olma şerefine erdiler.
Ey insanlar! İman edin ki tâ ki size rehber olacak Mehdi'yi bulana kadar. Onu bulunca ona tabi olun ki onun öğrettikleri ve açıkladığı Kur'an'ın ve Peygamber'in sözlerinin hikmetlerini anlayıncaya kadar. Ve Allah'ın emirlerine uyun ki; namaz, abdest, oruç, zekât, hac ilâ ve nafile ibadetlerle, tâ ki meleklerin sesini duyana kadar. Ve meleklerin sesini duymaya başlayınca anlarsınız ki, Allah sizin eliniz olmuş, gören gözünüz olmuş, ve duyan kulağınız, yürüyen ayağınız olmuş. Ve onların sesini duyunca artık sizden, Allah'ın emrettiğinin dışındaki haller, az ve seyrek olarak, onları (melekleri) unuttuğunuz ve gafil olduğunuz zamanlar dışında, vaki olmamaya başlar. Ve böylece yaklaşa yaklaşa Allah'ın "himaye ettiğim dostlarım" dediği evliya-i azam denen kulların arasına ilhak olursunuz.
Ve kemale erme sizde de vuku bulur.
Rabbim bu vaazımızı ve diğer vaazlarımızı okuyanları, dinleyenleri, anlatanları, diğer dillere tercüme edenleri, yazanları, dağıtanları, kemaline eren kullarından eylesin. Ve meleklerinin sesini duyma makamına kadar çıkan kullarından eylesin. Yukarı o makama çıkanları geri inerken, bu garibi, bu fakiri de unutmayıp, bu garibin ruhaniyetine veya bu garip bekaya göçtükten sonra ruhuna bir Fatiha okuyanlardan eylesin.
Âmin.
Elfatiha maassalavat.
Kar©glan
Başağaçlı Raşit Tunca
Schrems, 28.12.2013 Cumartesi
Orgn Kar © glan
(Kar©glan'ın 28.12.2013 Cumartesi Vaazı)
Euzubillahimineşşeytanirracim
Bismillahirrahmanirrahim
Elem Eahad ileyküm Ya beni ademe en La teabudüşşeytane, innehü leküm aduvvun mübiyn.
Ve eni buduni Heza siratun müstakiym.
Velegad Ed*zalle minküm cibillen kesiyra, efelem tekünu teagiluun.
Ve eni buduni Heza siratun müstakiym.
Velegad Ed*zalle minküm cibillen kesiyra, efelem tekünu teagiluun.
Sadakallahul aziym — Yasin Suresi 60-61-62
Euzubillahimineşşeytanirracim
Bismillahirrahmanirrahim
Ey Ademoğulları (insanoğulları)! Sizinle kavilleşmedik mi? Sizden ahid almadık mı? Sizinle sözleşmedik mi? Aynı karara varmadık mı? "Sakın ola şeytana tapmayın" diye. O sizin düşmanınızdır. Ve o şeytan dedi ki: "Bana tapının, işte bu yol doğru yoldur" diye.
Ve böylece sizden çoklarını (binlercesini) saptırdı. Daha hâlâ aklınız almıyor mu? (63) İşte o dediği yol cehennemin yollarıydı ve en sonunda sizi cehenneme kadar götürür. Ve oraya gelince de "Hadi kazandığınız bu. Girin içeriye" der ve size vaad ettiği cehennemine sokar sizi. (64) Sizin ona yaptığınız kölelikle, kullukla yaptıklarınızın sonucu bir gün sizi kâfirlerden eder. Ve bir gün Allah'ı inkâr edersiniz de bilmezsiniz bile. (65) Ve sizler ellerinizle, gayretinizle, sözlerinizle çalışıp çabalayıp tâ ki cehennemi kazanırsınız. (66) Hâlbuki onun size gösterdikleri, yutturdukları "doğru yol" dediği yol tamunun yoludur. Ne kötü varıştır orası. Basireti açık olanlar anlar ancak, o yolun yanlış bir yol olduğunu.
Sadakallahul aziym — Yasin Suresi 60-61-62-63-64-65-66
Allahümme salli ala Muhammedin ve ala eeli Muhammedin ve ala elihi ve ashabihi ecmaiyn. Ve sallu ala cemiil enbiyai vel mürseliyn. Ve sallu ala ve selamen cemiil melaiketil mukarrebun.
Yolculuğumuza başlıyoruz!..
Kur'an'da geçer ki: "Allah'a itaat edin, sonra Peygamber'e, sonra ananıza babanıza." Amma burada bir "amma" var!
Peygamber hata edemez mi? Adem ile Havva peygamber değil mi? Hata etmediler mi?
Ona hata ettiği hususta itaat edilmez.
Anne baban hata eder mi? Eder. Mesela babası hırsız olan oğluna "Gel sana hırsızlığın püf noktalarını öğreteyim" derse, evlat akıl bâliğ ise ona itaat etmemesi gerekir.
O zaman bir tek Allah kaldı. Yani Kur'an'a itaat etmek. Peki Tevrat'a ne zamana kadar itaat edilir? Tevrat'ta, İncil'in iptal ettiği hususlarda Tevrat'a da itaat edilmez.
İncil'i, Kur'an'ın iptal ettiği hususlarda İncil'e de itaat edilmez. Mesela şarap, en bariz örnek.
İnsan tekâmül halindedir. Ey insanoğlu! Dünkü Adem'e evinde tuvalet olması garipken, bugün evinde alafranga tuvalet olmayana "garip, fakir" denir.
Yani Adem'e "otomobil" ne demek, nasıl anlatacaksın? O bilir elbet, amma insanlık o makama daha varmamış. Yani Adem ve Havva cennette hepsini gördü, geldiler.
Amma evlatları dünyada doğdular; onlar görmediler. Onlar tek tek hepsini kazana kazana bugüne geldiler.
Öyleyse ben daha dünkü "siyah beyaz televizyona bakacaksın" diyene, gafil denir. Artık zaman iPod zamanı, tablet zamanı...
Öyleyse insanlık tekâmül halinde. Yani Muhammed dedi Ömer'e: "Musa gelse bugün bana tabi olmak, bana itaat etmek zorunda" dedi.
!!..Mehdi de diyor ki: İsa gelse bugün bana tabi olmak durumunda, yok başka seçenek..!!
Neden bu kadar büyük laf ettik derseniz: Muhammed bir zamanlar semada büyük bir adım attı ve Hz. Ömer'i bir gün Tevrat okurken gördü ve ona kızdı, hiddetlendi ve dedi ki: "Ya Ömer, bırak Tevrat'ı! Bugün Musa gelse bana tabi olmaktan başka çaresi yok" dedi.
Ve Muhammed böyle bir adımı attıysa, dedemizin adımını takip etmek düşüyorsa bize... Bizde hani o Çay denen köyün soyunun aktığı bir yer vardır; bizim Başağaç Çayı başkadır. Ve bizim çayın üstünde baraj yapılmadan önce göveri bahçemiz vardı. Ve oraya giderken eğer uzak yoldan dolaşmıyorsak, o zaman çayın içinde kayalar ve taşlar vardı. Taştan taşa keçi gibi, metleye metleye zıplaya zıplaya karşı yakaya geçip göveri bahçemize varırdık. İşte Muhammed yukarıda dediğimiz olayda, Muhammed'in yıldızı bir yere varır ki, oradan başka bir yere metleyip zıplaması gerekir. Yani işte geldik oğlak burçlarına ve 12. ayın sonunda doğanlara, oğlaklara. Ve oğlak demek işte böyle: Daha sel gelmemiş çayın karşı yakasına geçmek için keçi olup zıplamak lazımdır. Ve Muhammed dedi ki: "Musa gelse, Musa da bana tabi olacak." Ve biz de Muhammed burayı böyle uzun atlama yapıp geçtiyse, yüksek perdeden konuştuysa, biz de öyle yapıp onun attığı adımın tam üstüne varıp, o taştan öbür taşa atlayabilmek için, böyle cesaretli ve yüksek perdeden konuşup, zıplayan oğlak olup dedik ki: "İsa gelse, İsa yine bize tabi olmak mecburiyetinde" dedik ve nokta koyduk.
Müctehidler; istidlal veya akli yürütme ve hisleriyle bilme ve altıncı his denen şey ile bilinenlerin de hüccet olacağına karar kılmışlardır. Ve böyle delillere "istidlal" demişlerdir. Çünkü kör ile görenin de gözleri ikisinin de açık olabilir; amma birinde gösteren nur vardır, birinden o nur alınmıştır. Ve böylece biri görür, biri görmez. Hâlbuki onun baktığı yerde de aynı ışıklar, renkler vardır; fakat o görme işini sağlayan melekler onda terhis olduğundan, onu terk ettiklerinden o kimse göremez. Görmeyenin görmemesi sebebiyle, önünde duran elma yahut duvar yok olmaz. Ve o elini elmaya vardırdığında hisleriyle anlar ki elma denen şey var; yahut önünde duvar, merdiven var. Yine elmayı öğrendiyse ve duyduysa "elma yenilir, merdiven inilir çıkılır" diye, merdiveni yemeye kalkmaz kör olan da; elmaya çıkıp inmeye kalkmaz. Ve o da bilir: Elma evet yenebilir ve merdivenden de inilir ve çıkılır. Peki burada araz ne? O zaman nasıl olur da hislerle bilmek delil ve hüccet değildir? Ve nasıl kör olan değneğini merdivenin aşağı inen yerine gelince boşluğu hissedip dikkatlice aşağı basması gerektiğini bilir? Fakat bir tane sahile gelse ve sahilideki deniz kıyısını aynı merdiven gibi yapmış olsalar, ve o kör kimse yönünü denize doğru tutsa ve sahildeki kıyıda, gergi ve korkuluk da olmasa, o değneği çukura gelince her ne kadar merdiven sansa da, ona bir duyuran, öğreten rehber olursa: "Burası merdiven değil, denize düşersin, çukur" diye telkin etmesi lazımdır. O zaman denizin sesini duyunca ve öyle bir yere gelince dikkat eder ve adımını atmaz, durur.
İşte hislerle bilinenler; her ne kadar hisleri kuvvetli olursa olsun, hepsi de bir rehbere, onları gerçekten gören ve bilene ihtiyacı vardır. Her ne kadar hüccet ve delil olsalar da onların bir de şehadet âleminden iki veya bir meleğe ihtiyaçları vardır. Mesela körün elindeki köpeğe veya değneğe ihtiyacı olduğu kadar, "Burası sahil ve buradan öteye yürürsen denize düşer, boğulur, ölürsün" diye ona telkin edecek rehbere, iki melaikeye ihtiyacı vardır ki, o hislerine hüccet olsunlar.
Yani her bilgi bir melaike ile bilinir. Ve göz denen insan azasında 300 bin tane görevli melek vardır. Ve bu melekler; biri ışığı alır, bazıları beyne iletir, bazıları beyinde ters çeviri, vesaire vesaire görevleri icra ederler. Ve her biri bir melaikedir.
Ve "Melekler ne görev yaparlar?" diyene: İşte hüccet ve delil... Sen her gün sabah kalkınca "Güneş doğmuş, gündüz olmuş" diyebilmen için o meleklerinin, senin bedeninde onların rızkının gitmiş olması lazım. Ve onlar kendi rızıklarını alıp görevlerini en iyi şekilde sağlamaları için yine güneş meleklerinin, renkleri oluşturan meleklerini göndermiş olması lazım. Eğer gece ise yine nur meleklerinin, yani lamba ışığı meleklerinin görevde olması lazım ki, gece mi gündüz mü bilsin insan. Ve yine karnı acıkınca, ona midesindeki melekler "Azığımız bitti, enerjimiz, hayat enerjimiz bitmek üzere" diye haber yollaması lazım ki, o insan hissen, hisleriyle "acıktım" diye bilsin ve gitsin yemek yesin. Ve bazen de öyle olur ki hisleri, mide melekleri ona "Aziz azığımız bitti, görevliler hizmet etmek için azık bekliyorlar" demesine rağmen, gafil olan bazıları "Diyet ediyorsun" diye o melekleri azıksız bırakır ve "Diyet bilmem ne yapıyorsun" diye aç ve susuz bırakır. Bu sefer de mide kendi göreve girer ve aç olduğunu sesli olarak duyurmak için kulağı göreve çağırır ve guruldayıp guruldayıp "Hizmetli melekler aç, çalışamıyorlar" diye ses yapar. Ve insan "Midem kazınıyor, gidip açık ekmek yiyeyim" diye düşünür. Hâlbuki onun yiyeceği ekmek, onun vücudunda görevli binlerce melaikenin görevlerini ifa etmeleri için gerekli olan rızıkları, yani hayat enerjilerini sağlamak içindir. Eğer işte bir insan ekmek yemek kadar, havaya da ihtiyacı vardır. Ve senin benim nasıl nefes almadan yaşamamız mümkün değilse, hücreler ve azalar, organlar da nefes alması gerekir. Ve onların nefes almasında kalp ve kan ve damarlar görevdedir ve akciğer görevdedir. Ve bir de bulutlar, ağaçlar, yapraklar görevdedir; güneş ve ay görevdedir. Güneş havayı ısıtmaz ise eğer, alçakta nefes denen oksijen ve karbondioksit vücudun alabileceği sıcaklıkta olmaz ise o zaman hava donar ve buz olan oksijen nefes olarak alınmaz. Ve nefes almayan insanda, insanın içindeki binlerce melaike de hizmet edemez ve hayat enerjileri olsa da hava olmayınca ölürler. Ve vücut sağlığını kaybedip vücut iflas eder ve ölür. Yani bir bedenin sıhhati için binlerce melaike görevlidir. Sen yürümek için binlerce meleğe, uçak uçmak için binlerce meleğe, gemi yüzmek için binlerce melaikeye ihtiyacı vardır. Gemideki birkaç demir meleğinin çürüyüp görevden ihraç olması sonucu diğer melekler de hasta olur ve gemi delinir. Ve gemi yüzme kuvvetini kaybeder. Yine uçakta da aynıdır ve uçak uçacakken düşer ve kendini de içindekileri de harap eder. İşte altıncı his ve his kuvvetleri demek, meleklerin dilini ve sesini duymak demektir. Dediğimiz gibi bazen meleklerin gönderdiği haberleri bize açıklayacak rehbere ve onları bilen ve gören rehbere ihtiyaç vardır. Her insanın altıncı hissi kuvvetli olmayıp, herkesin bilmediklerini, duymadıklarını duyup bilemeyebilir. Amma işte bir rehber ona "Bak şu alamet olunca şunu yap, şu alamet olunca da şunu yap" diye öğretip telkin ederse, işte onlar raşid halifelerin görevidir. Ve raşid halifeler, peygamberler, ashabları veya onların öğrettiği evliya denen Allah dostlarıdır. Elbet Allah dostları ve peygamberlerin hisleri ve meleklerin dilini anlama kuvvetleri daha fazladır. Onlar deneyimlerini insanlara öğreterek, onların da meleklerin dilini öğrenmelerini sağlarlar. Ve kâinatı âlemin haritası insan bedeninde ise, insan Ankara'da olsa, Avustralya'da ne olup bitiyor, eğer gerçekten imanlı ve hisleri ve melekleri kuvvetli bilgi veriyor ise bilebilir. Çünkü Avustralya'da onun bedenine bir yer sahip; Jüpiter'de, yine Süreyya yıldızı da, Kutup Yıldızı da, yine denizlerin dibinde bir balık da.
İşte istidlal demek, yani melek ilmi bilmek demektir. Melaikelerle konuşmak demektir.
Her insanın bilmesi farklıdır ve farklı melaikelere sahiptirler. Her insanın melekleri ona ait ve o grubun cibilliyatının melaikelerinin kumandasında olan, melek ilmini daha iyi bilirler. Yani köpek cibilliyatında, kurt cibilliyatında bir insanın burnu ve kokulama ve dedektiflik ilmi daha üstündür. İman edip abdestini alıp, namazını kılıp, itaat ve taat ile meleklerini memnun ederse, onlar da onunla irtibata geçip, ona bilmediği hususlarda bilgi alışverişi yaparlar. Ve problemleri daha çabuk çözer. Kokuları ayırt eder; insanları ve yaratılanları kokularından tanımaya başlar. Ve elma kokulu biri gelince anlar ki "Ha bu elma cibilliyatlı biri." Kedi kokulu biri gelince "Ha bu bir kedi" bilir, veya aslan diye bilir. Ve aslana nasıl davranmalı, elmaya nasıl davranmalı daha iyi bilir. Ve tilki gelince anlar ki "Tavuk çalmaya gelmiş" yahut "Belki tok tilkidir, çalmaz" anlar ve bilir. Çünkü melekler onun melekleri ile irtibata geçer, ondan ona haber verirler. Hırsızsa "Bu falan yerde filanı çaldı" diye, veya eğer doğru tilkiyse "Bu hoca tilki" veya "Kurnaz hoca" derler, haber verirler.
Ve "O gün onların dilini bağlarız, elleri kolları dile gelir" ayeti ne demek? İşte budur. Ve elindeki kolundaki görevli melekler dile gelir: "Bu filanı tuttu, filanı çaldı, filanı dövdü" diye haber verirler.
Bir evlat için Anne ve Baba, iki tane ayrı ayrı koruyucu, onu himaye eden melekler ordusu demektir. Yine kardeş, amca, dayı, teyze, kardeş de böyledir.
Tirmizi'nin Süneni'nde geçen bir hadiste Peygamber buyurdular:
Rabbinin hoşnutluğu, Anne Babanın hoşnutluğuna bağlıdır. Ve Rabbinin öfkesi de Anne Babayı öfkelendirmeye bağlıdır.
Ve bu melekler ordusunu idare eden ve onlara emir veren, onları hizmette tutan Allah'tır. Ve onun melekleri âlemi kaplamıştır ve her birinin sesini, isteğini duyar, onlara cevap verir ve onlarla mükabele eder ve onlara ne yapmaları gerektiğini emreder. Ve zamanı gelenin ölmesine, zamanı gelenin doğmasına hükmeder. Kızdıklarına ceza olarak anne babalığı vermez; çünkü onlardan bazıları Rahman ve Rahim isminin, koruyan, himaye eden Allah olduğunu anlamazlar. Bu yüzden Rahman ve Rahim olmaya, yani anne ve baba olmaya ehil değillerdir. Ne zaman Rahman, Rahim olan Allah'ı anladılar ve çözdüler, o zaman onlarda da Rahman ve Rahim ismi tecelli edip, evlat sahibi olurlar. Ve onlarda da Rahman ve Rahim ismi tezahür eder.
O yüzden cennet anaların ayağının altındadır.
Adem atamızla Havva annemiz ilk defa Müzdelife'de birlikte olup yattılar ve Havva annemiz hamile kaldı.
İşte o yüzden hac yaparken Arafat'tan Müzdelife'ye gidilir ve gece orada yatılır.
İşte Adem atamızla Havva annemizin bile Rahman ve Rahim ismini anlamaları ve çocuk sahibi olup anne baba olma şerefine ermeleri, tâ senelerce sürmüştür. Ve onlar ehil hale gelince, evlat bakabileceklerine Rabbimiz hükmedince, onları Arafat'ta tekrar buluşturdu. Onlar Arafat'tan inince Müzdelife'ye yürüdüler ve o gece orada halvet ettiler. İkiz ikiz evlatları olmaya başlayınca da ilk Rahman ve Rahim isminin tecelliyat gâhı olma şerefine erdiler.
Ey insanlar! İman edin ki tâ ki size rehber olacak Mehdi'yi bulana kadar. Onu bulunca ona tabi olun ki onun öğrettikleri ve açıkladığı Kur'an'ın ve Peygamber'in sözlerinin hikmetlerini anlayıncaya kadar. Ve Allah'ın emirlerine uyun ki; namaz, abdest, oruç, zekât, hac ilâ ve nafile ibadetlerle, tâ ki meleklerin sesini duyana kadar. Ve meleklerin sesini duymaya başlayınca anlarsınız ki, Allah sizin eliniz olmuş, gören gözünüz olmuş, ve duyan kulağınız, yürüyen ayağınız olmuş. Ve onların sesini duyunca artık sizden, Allah'ın emrettiğinin dışındaki haller, az ve seyrek olarak, onları (melekleri) unuttuğunuz ve gafil olduğunuz zamanlar dışında, vaki olmamaya başlar. Ve böylece yaklaşa yaklaşa Allah'ın "himaye ettiğim dostlarım" dediği evliya-i azam denen kulların arasına ilhak olursunuz.
Ve kemale erme sizde de vuku bulur.
Rabbim bu vaazımızı ve diğer vaazlarımızı okuyanları, dinleyenleri, anlatanları, diğer dillere tercüme edenleri, yazanları, dağıtanları, kemaline eren kullarından eylesin. Ve meleklerinin sesini duyma makamına kadar çıkan kullarından eylesin. Yukarı o makama çıkanları geri inerken, bu garibi, bu fakiri de unutmayıp, bu garibin ruhaniyetine veya bu garip bekaya göçtükten sonra ruhuna bir Fatiha okuyanlardan eylesin.
Âmin.
Elfatiha maassalavat.
Kar©glan
Başağaçlı Raşit Tunca
Schrems, 28.12.2013 Cumartesi
Orgn Kar © glan