Zakirun

Para Para Para — Money Money Money

(Kar©glan'ın 25 Aralık 2015 Vaazı)

أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم

وَإِذَا رَأَوْا تِجَارَةً أَوْ لَهْوًا انفَضُّوا إِلَيْهَا وَتَرَكُوكَ قَائِمًا قُلْ مَا عِندَ اللَّهِ خَيْرٌ مِّنَ اللَّهْوِ وَمِنَ التِّجَارَةِ وَاللَّهُ خَيْرُ الرَّازِقِينَ

وَأَوْحَى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِي مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا وَمِنَ الشَّجَرِ وَمِمَّا يَعْرِشُونَ

Sadakallahül Aziym — Cuma Suresi 11. ve Nahl Suresi 68. Ayetler

Euzubillahimineşşeytanirracim
Bismillahirrahmanirrahim

Ve izâ reev ticâreten ev lehven infaddû ileyhâ ve terekûke kâimen, kul mâ indallâhi hayrun minel lehvi ve minet ticâreti, vallâhu hayrur râzıkîn.

Ve evhâ rabbuke ilân nahli enittehızî minel cibâli buyûten ve mineş şeceri ve mimmâ ya'rişûn.

Meali:

Ve ticaret veya eğlenceyi görünce ona yönelip dağıldılar ve seni ayakta bırakıp gittiler. De ki: "Allah'ın katında olan şeyler, eğlence ve ticaretten daha hayırlıdır ve Allah, rızık verenlerin en hayırlısıdır."

Rabbin, bal arısına şöyle vahyetti: "Dağlardan evler edin, ağaçlardan da al ve insanların kurdukları çardaklardan, bağlardan, bahçelerden de al..."

Sadakallahül Aziym — Cuma Suresi 11. ve Nahl Suresi 68. Ayetler

---oOo---

İbni Abbas Radiyallâhu Anhümâ rivayet ediyor:

Peygamberimiz Sallallâhu Aleyhi Vesellem Medine'ye hicret buyurduktan sonra orada yaşayan Yahudilerin oruçlu olduklarını öğrendi.

"Bu ne orucudur?" diye sordu.
Yahudiler: "Bugün Allah'ın Musa'yı düşmanlarından kurtardığı, Firavun'u boğdurduğu gündür. Hz. Musa Aleyhisselâm şükür olarak bugün oruç tutmuştur" dediler.

Bunun üzerine Resulullah Sallallâhu Aleyhi Vesellem da "Biz Musa'nın sünnetini ihyâya sizden daha çok yakın ve hak sahibiyiz" buyurdu ve o gün oruç tuttu, tutulmasını da emretti.

(Ebû Dâvud, Savm: 64)

"İlim Çin'de de olsa gidip alınız." — Hz. Ali

"İlimden gidilmeyen yolun sonu karanlıktır." — Hacı Bektaşi Veli

"Hayatta en hakiki mürşit ilimdir." — Atatürk

Söz bir, söyleyen bir.

"Allâhumme salli alâ Muhammedin ve alâ âli Muhammed. Kemâ salleyte alâ İbrâhîme ve alâ âli İbrâhîme inneke hamîdun mecîd"
(Allah'ım! Muhammed'e ve Muhammed'in tâbilerine yeniden can ver. Daha önce İbrahim'e ve tâbilerine verdiğin gibi. Bunlar için bütün hamd ve teşekkürlerimiz sanadır.)

"Allâhumme bârik alâ Muhammedin ve alâ âli Muhammed. Kemâ bârakte alâ İbrâhîme ve alâ âli İbrâhîme inneke hamîdun mecîd"
(Allah'ım! Muhammed'i ve tâbilerini çoğalt. Daha önce İbrahim'i ve tâbilerini çoğalttığın gibi. Bunlar için bütün hamd ve teşekkürlerimiz sanadır.)

Yolculuğumuza başlıyoruz:

Nikolaus Baba, yahut Nail Baba'nın yaptığını kınayanlar, küçümseyenler çıkmış. "Ne yani, Hristiyan kültürüymüş, bunları yapmayın" diyen, fetva veren hocalar çoğaldı. Bu kadar da gafillik olmaz ya.

Biz Hz. Ali'den öğrenmedik mi? "İlimi, bilgiyi Çin'de de olsa alın" demedi mi? Ve Muhammed'den (S.A.V.) öğrendik: Bir güzellik eğer bir Yahudi'de de olsa, onda Aşure orucu saklıysa bile, ondan siz de alın, yapın demedi mi? Kınamayın onları, öyle küçümsemeyin ey Mehdi askeri! "Nail Baba" da, Nikolaus Baba da bizdendir. Nerede güzellik varsa hepsi bizden olmalı. Yahudi'de de olsa, Hristiyan'da da olsa bir güzelliği gidip bizde alıp yaparız. Ama bırak o güzellik dalının ismiyle anılsın; yok etme onu, tüketme onu. Bırak Nail'i "Noel" diye seven, "Noel Baba" diye sevsin. Biz Aşure orucu tutarız ama o oruçtan bir sevap da o Yahudi dindar adama gider; bir sevap da onu ilk başlatan, ya Musa'ya ya da Musa ümmetine gider. Hiç bunu düşündün mü? Bir sünneti başlatana bir misli yazılır.

Zaten sünnet nedir denince:

İnsanlığın hayrına ve faydasına olan bir amel, bir söz, bir fiildir sünnet demek. Güzellik nerede olursa olsun, Müslüman onu bulur alır; ama onu tüketmez, bilakis onu bereketlendirir, çoğaltır. Tüketmeyiniz, çoğaltınız. Dün bunu söyleyen hocaların bazısı da "trene binilmez, gafil icadı" diyordu. Bu gün yediği çatala kaşığa varınca, namaz kıldığı seccadeye varınca... Gafil denenlerin yaptığına bu kadar gafilliğin lüzumu yok.

Allah Kur'an'da buyurmuyor mu: "Ey insanlar, hep birlikte Allah'ın ipine sarılın, kutuplaşmayın."

Gecenin gündüzü dövdüğü nerede görülmüş? Gündüzün geceyi dövdüğü nerede görülmüş? Hiç patırtısız gürültüsüz gece çekilir, gündüz gelir. Gündüz çekilir, gece gelir. Var mı bir kavga? Var mı bir kavga? Kış gider, bahar gelir; bahar gider, yaz gelir; yaz gider... Var mı kavga? Allah bu çarkı ne güzel koymuş; nasıl rayında, hiç sekte olmadan akar gider, değil mi?

Siz benim bazen kızıp sinirlenişimi değil, sakin ve aklı tam iken söylediğim, durduğum vakitleri örnek alın. Hiç o hiddetli zamanlarım, aklımı öfkenin örttüğü zamanlarım örnek alınır mı? Temsili mânâ ile, hiç içki içen adam örnek alınır mı? "Ne güzel içiyor" denir mi? Kumar oynayan adam, "Bak ne güzel kumar oynuyor" deyip örnek alınır mı? Niye benim kızgın hâlimi örnek alıyorsunuz? Her şeye itiraz eder oldunuz, dünyada kavga çıkarır oldunuz. Kış yani Winter sadece kavga ile gelmez. Allah normal bir ray koymuş: Saat 12'ye gelince yelkovan akrep tepede, 6'ya gelince altta, 3'e gelince sağda, 9'da solda. Öyleyse zamanın sahibi onlara ayar çekip ayarlayınca, onun işine karışmasanız, saat 12'ye yani 21 Aralık'a gelince zaten Winter olacak. Ama herkes bir de "ben tıkımı sokayım" diyor, işe karışıyor! Ve yine saat iki defa 12'ye geliyor: Bir bize, kuzeydekilere Winter; bir de güney kutbuna Winter oluyor yani. Allah'ın kâinata koyduğu yasalar ne güzelken, niye siz içki içen adamı beğenirmiş gibi yapıyorsunuz?

---oOo---

Önemli bir konuya değineceğim:

Su içmek, dimağa format atmaya benzer. Bütün eski bilgileri sil ve baştan başla demek gibidir. Dimağı temizler ve önceki tatları siler; sen yeni bir şey yiyince onun tam tadını alırsın. Ama günümüzde öyle hâle geldi ki yiyecekler damağa sıvaşıyor ve su içmek onu temizlemiyor. Neden? GDO'yla (genetiğiyle) oynanınca, işte tabiatı bozuldu hepsinin ve sıvaşık oldular. Ya su bozuk, ya da yiyecekler bozuk. Çünkü damakta eski yediğimiz tatların esintileri kalıyor ve artık insanlar doyumsuz ve tat almaz oldular; doymuyor ve obur oluyorlar. Hâlbuki "doydum" hissini, damak tadını alınca verir vücut. Damağın tat alabilmesi için bazen damağa format atıp, su ile silip baştan başlaması gerekir.

---oOo---

Dünyadaki elementler belli iken, dünyaya sonradan inenler:

1- Adem,
2- Havva,
3- Şeytan,
ve bir de cennet bekçisi
4- Rıdvan.

Yani dünyaya sonradan inen dört element: KAN — TUZ — DEMİR — BAKIR maddeleri. Adem ile Havva bölünmez ikili; yani Tuz, "NaCl" sodyum klorür. Hep ben bunu NaCl diye değil de "Naci" diye okumuşumdur, böyle bilmişimdir.

Ve geçen haftaki konudan kaldığımız yerden devam edersek: Azazil, "Adem'e secde etmeyeceğini, onun önünde eğilmeyeceğini, dimdik duracağını" ibraz etti ve durdu. İşte onun o isyanı olmasa idi, demir de kolayca eğilen bir madde olurdu. Ve demir kolayca eğilmez; o yüzden dünyadaki konstrüksiyon malzemesi olarak en fazla demir kullanılır. Mesela arabanın iskeleti, yine alet edevatların iskeleti, fabrikalardaki makinelerin iskeleti, evlerde direklerin içine konan demir çubuklar, yine tavanlardaki, tatlisesin de ördüğü demir örgü, dabanlardaki demir örgü... Demir yani dik duran, eğilmeyen şeytan. Hani şeytan bize asi geldiydi ya, ey gafil hoca, ey gafil âlim, onun isyanı da bizim için rahmet. Onun isyan ediyor olması, bizim işimize yarar olmasını sağladı. Ve demiri onun için böyle, dik diri tutmak istediğimiz her yerde konstrüksiyon malzemesi olarak kullanıyoruz. Yani meleklerin hepsi itaat ederken, eğilirken, secde ederken, elbet bir tane de dik duran olacak, ey gafil hoca.

Şeytan dahi senin emrine âmâde olmuş vaziyette. Ve şeytan dermiş zaten, insanı saptırdıktan sonra: "Ben Allah'tan korkarım; ya sen, sapıtan gafil, neye güvendin de isyan ettin?" dermiş.

Ve demir dünyamıza nereden inmiş olabilir? Tabii en yakın ihtimal Merkür. Ve Merkür'e demir diyorlar. Öyle ise Azazil veya şeytan, Merkür'ün ruhu, canlı hâli demek olur. Onun elementar hâli işte demir ve Merkür. Ve deniyor ki: Şeytan aleyhillâne dünyayı saniyede 24 defa dönebiliyormuş. Yani Merkür'ün Güneş'in etrafını öyle çabuk döndüğü hesap edilirse, dünya kadar küçük bir gezegeni elbet 24 defa dönebilir. Çok hızlı bir varlık yani. Ve o yüzden demirin elektronları çok süratli dönüyorlar yörüngelerinde. Ve daha önceki sohbetlerde bahsettiğimiz maddelerdeki sertlik hissi meselesi... Ve o yüzden biz demiri çok sert diye biliriz işte.

---oOo---

Gelelim vaaza ismini veren konuya: Paraya.

Hay şu Lidyalıların... Allah cezasını versin diyecek oluyorum ama demiyorum. Hep kavga... Dünyanın bütün kavgası bu para yüzünden. Ve o parayı ilk onlar buldu, keşfetti. "O benim, bu benim" davasını başlatan şey... Mesela: "Çünkü bunlar benim; ben satın aldım." "Çünkü benim; ben kazandım." "Çünkü benim; benim malım mülküm." Benlik ve şeytanlık davası. Ve bu kavgaya sanki onlar sebep olmuş gibiler. Ama yine de "Allah cezalarını versin" demiyorum. Bu dünyanın çarkı artık parasız dönmez ki; nasıl dönecek diyenler vardır. Sizlere iki dakikalık bir tefekkür sorusu:

Hep diyoruz: İnsan bedeni, kâinat âleminin haritasıdır. Ve kâinat ise büyük Kur'an, kitabı mübîn. Ve Kur'an ise yürüyen hâli ile Muhammed; yani gezen, yürüyen Kur'an. Ve Muhammed ise Adem'den... Ve Allah, Adem'i kendi suretinde yarattı. Hadisin orijinal metni buymuş galiba; Türkçesini yazabilecek var mı? Ben uğraşmadım, internetten bir yerden buldum.

بِالسَّنَدِ المُتَّصِلِ إِلَی الشَّيخ الجَلِيل عِمَاد الاِسْلَام، مُحَمَّدِ بنِ يَعقُوبَ الکُلَينی، رضوان الله عَليه، عَن عِدَّةِ مِن أَصحابِنا، عَن أَحمَدَ بنِ مُحَمَّدِ بنِ خالِدٍ، عَن أَبيهِ، عَن عَبدِالله بن بَحرٍ، عَن أَبی أَيُّوبَ الخَزّازِ، عَن مُحَمَّد بنِ مُسلِمٍ. قال: سَأَلتُ أَبا جَعفَرٍ، عَلَيه السَّلام، عَمّا يَروُونَ أَنَّ الله خَلَقَ آدَمَ، عَلَيه السَّلام، عَلی صُورَتِهِ. فَقالَ: هی صُورَةٌ مُحدَثَةٌ مَخلُوقَةٌ، [و] اصطَفاها الله وَاختارَها عَلی سائِرِ الصّوَرِ المُختَلِفَةِ؛ فَأَضافَها إلی نَفسِهِ کَما أَضافَ الکَعبَةَ إلی نَفسِهِ، وَ الرُّوحَ إلی نَفسِهِ، فَقالَ: بَيتی وَ نَفَختُ فيهِ مِن روحی

Buharî ve Müslim'de:

Peygamber Efendimiz Sallallâhü Aleyhi ve Sellem buyurdular:

"Allah, Adem'i kendi suretinde yarattı."

(Buhari, İstizan 1; Müslim, Bir 115)

Adem ise topraktandı. Toprak ise elementler topluluğu. Ve elementler ise bitkiler, yerde ağaç olur, sebze meyve ot olur. Otları çiçekleri arılar, inekler yer; süt olur, bal olur. Ve geçen hafta dedik: Topraktaki elementler çiçek olup, sonra da bal olunca, arıların sahibi olduğunu iddia eden bir düşüncesiz, arı kovanını soyar geçer. Ve bir de "Bu bal benim" der, alıp gidip pazarda satar. Ve vaaza dönersek tefekkür sorumuz: Allah'ın kâinata koyduğu yasalar ile, arısından çiçeğine, ineğinden otuna, elmasından karpuzuna, hiç ürettiğini satan bir Allah askeri var mı? Soruyu iki dakika tefekkür edelim. Var mı bir asker, ürettiğini satan, insanın dışında?

Evet, biraz düşündük, değil mi? Yok, değil mi? İşte Lidyalılar belası bizi böyle birbirimizle kavga eder hâle soktu. Ondan da önce şeytanın benlik davası. Hâlbuki biz insanız. Şeytan hadi demirden de ondan "ben" de "benim" diyor. Sen nesin? Et kemik, ey insanoğlu. Bıçak değse kesiyor, diken batsa incitiyor. Nedir bu bencilik ve benlik ve benimcilik davası? Şeytan için diyoruz ki dünyayı saniyede 24 defa, 24 defa... Anladın mı sen? 100 metre koşsan nefesin tıkanır. Adamın tabiatı öyle. Sen ise etten kemikten, topraktansın. Onun kendini ateşten olduğunu iddia ettiği kadar var; insan zayıf. Ama işte Allah, insana bütün kendi sıfatlarını vermiş. Ve bizler Allah ile duyar, Allah ile bakar, yürürüz. Ve baba olur Rahman olur, anne olur Rahim oluruz. Dostumuzu, sevdiklerimizi yedirip içirip giydirip ikram edip Kerim oluruz. Bazen birilerini bir şeyi yapmaya zorunlu ederiz ve Cebbar oluruz.

Ve burada yine Reenkarnasyon veya başka mânâ ile haşr meselesini ve bu konumuzla ilgili olan "Simurg" yani "Zümrüdü Anka" efsanesini hatırlatacağız:

Anka Kuşu rivayete göre bilgi ağacının dallarında yaşar ve her şeyi o bilirmiş. Kuşlar dünyasında ters giden her şeye Anka'nın çözüm bulacağına inanılırmış.

Bir an gelir, Anka ortalıkta görünmez olur. Diğer kuşlar onu aramak için yola koyulurlar. Ona ulaşmak zordur; hatta o Kaf Dağı'nın tepesindedir, oraya varmak için de zorlu vadiler ve tepeler aşmak gerekir.

Birbirinden farklı ve zorlu vadiler şunlardır:

İstek
Aşk
Marifet
Hayret
Tevhid
Yokluk Vadileri.

Hep birlikte yola çıkan kuşlar, zaman geçtikçe birer birer vazgeçmişler ve sayıları gittikçe azalmaya başlamıştır.

Önce Bülbül geri dönmüş, güle olan aşkını hatırlayıp; papağan o güzelim tüylerini bahane etmiş, oysa tüyleri yüzünden kafese kapatılırmış... Kartal, yükseklerdeki krallığını bırakamamış; baykuş yıkıntılarını özlemiş, balıkçıl kuşu bataklığını. Yedi vadi üzerinden uçtukça sayıları gittikçe azalmış.

Ve nihayet beş vadiden geçtikten sonra gelen Altıncı Vadi "şaşkınlık" ve sonuncusu Yedinci Vadi "yok oluş"ta bütün kuşlar umutlarını yitirmiş... Kaf Dağı'na vardıklarında geriye otuz kuş kalmış. Simurg'un yuvasını bulunca öğrenmişler ki:

Farsça "Si" 30, "Murg" ise kuş demek. Yani onların hepsi Simurg'muş. Sonunda Simurg'u gördüklerinde ise Simurg'un kendileri olduğunu fark ederler; dergâh aslında bir aynadan ibarettir. Bu efsanevi kuş sembolizmlerinde simgelenen başlıca anlamlar, spiritüel aydınlanma ve reenkarnasyon olarak açıklanır. Kuşun yanması cehenneme iniş deneyimini, yeniden doğması ise arınılarak saf şuur hâlinin elde edilişini simgelemektedir.

Yani bizler de birer Simurg'uz; Allah'ın Kerim kulları, Allah'ın Kerim ismini oluşturuyor. Babalar Rahman ismini, anneler Rahim ismini, cebbarlar Cebbar ismini, celaller Celal ismini... Yine rezzaklar, yediren doyuranlar (ekmekçi, bakkal, manifaturacı gibi yediren giydirenler ve yine ana baba gibi evladını yedirip giydirenler) Rezzak ismini oluşturuyoruz. Yine Mustafalar Muhammed'in Mustafa sıfatını oluşturuyor; Ahmetler Ahmet sıfatını, İbrahîmler İbrahim'i, İsmailler İsmail'i... Ve bizlerin toplamı da yine temsili mânâ ile Simurg'uz. Biz O'yuz. Enel Hak ve Vahdet-i Vücut tasviri ile bizde O var; yani "Allah" bizi kendi suretinde yarattı. Bütün sıfatlarının küçük bir mislini bize de verdi; tam külfetini değil ama cüzi bir miktardaki keyfiyetini bizlere de verdi. Ve o yüzden biz "O"yuz. Ve bizimle yardım eder, bizimle yürür, bizimle sever, bizimle şefkat eder, veya rahmet eder, bağışlar veya cezalandırır.

---oOo---

Almanya'da galiba, doktorasını yapmış bir adamın, doktorasını verirken hazırladığı tezinde bir bilgiye kaynak göstermedi diye bütün doktorasını yakmışlar. Bu kadar da gafillik olmaz ya! Bu adam hiç dirsek çürütmedi mi, hiç emek harcamadı mı? Madem öyle, sen de o zaman o kanunun doğru olduğunu gösteren kaynağı nerede? Sen de bize onu göster. Sen bu kanunu nereden okudun da "böyle bir kanun olmalı" dedin? Bize kaynak göster madem. O kaynak gösterdiğin kimse, o da kaynak göstersin... Ve kaynak gösterme hikâyesi silsile hâlinde uzar gider, ey gafil! O zaman bir tez yazan adama mesela "Alfabeyi falancı öğretmenden öğrendim" ve mesela "Armut kelimesini kullanacağım, armudu da annemden duymuştum" ya da "Windows kelimesini kullanacağım, bunu Bill Gates'ten aldım" demesi lazım. Yani bizim gafillerin "Muhammed" deyince hemen ardına "(S.A.V.)" yazmak zorundasın demeleri gibi. Ey gafil, ben elli kere "Muhammed" kelimesi kullanıyorsam bir sohbette, elli kere sohbeti bölüp bölüp salavat mı getireceğim? Ne yani, kaynakmış... Sen o kanuna kaynak gösteremezsin ama benim kaynağım, geçen hafta yazdığım gibi, söylediğim gibi: Kitabı Mübîn ve kâinat kitabı. Ve onu da yazan, halk edip yaratan Allah. Ve benim referansım Allah yani. Benim geçen hafta dediğim mesele gibi, benim patente ve kaynak gösterme hikâyesine karşı olduğumu söyledim. Ve Cübbeli diyor ki, dedim, fıkra anlatsam kaynak gösterin diyor, dedim. Bugünün insanı öyle olmuş; illa kaynak göster diyor. O zaman ne oluyor? Sözler "Ahmet dedi, Mehmet dedi, Muhammed dedi" oluyor. Muhammed'den başka, Mevlana'dan başka, Hanefi'den başka söz diyen olmuyor. Niye ben "onlar dedi, bunlar dedi" diyeceğim? Bilgi için Hz. Ali "Gidin, ücretini verin de Çin'den alın" demedi; "Gidin, alın" dedi.

Ebû Hüreyre (ra)'den rivâyete göre, Rasûlullah (asm) şöyle buyurdu:

"Hikmet, değerli bilgiler müminin yitik malıdır; onu nerede bulursa almaya daha hak sahibidir."

(Tirmizi, İlim 19; İbn Mâce, Zühd 17)

Ve Pascalya çöreği ustası bir kadın, "Christine Ferber" diye bir kadını bir TV programında seyrettim. Diyor ki: "Ben bu pastacılığı babamdan öğrendim. Bizim zamanımızda tarifleri öyle yazmak diye bile bir şey yoktu; tarifi çalmak zorundaydın" diyor. Nasıl çalmak, bilir misiniz? Yani babam bana Pascalya çöreğini yapmasını gösterdi ve "Öğrendin mi? Yazmak zorunda mısın?" dedi. "Hayır" dedim. Yani aklıma yazdım. Bakarak onu çalmak, göz ile çalmak; yani çıraklık, kalfalık, ustalık bizim milletimizin düsturu idi. İşte o da öyle öğrenmiş. Yani aynel yakîn bir ilme ulaşmak. Ama artık hakkal yakîn zamanına geldik: Baktın, öğrendin; şimdi öğrendiğin pastayı hakkal yakîn kendin tek başına yapabilme zamanı.

Bu zaman hakkal yakîn zamanı. Ve o yüzden "o dedi, bu dedi" diye kaynak göstere göstere salavat getire getire vaazin tesirini kaçırma zamanı değil. Zaman artık bizim söz söyleme zamanımız. "Hanbeli dedi" değil, "Maliki dedi" değil, "Hanbeli dedi" değil. Ben bundan ne anladım? Benim de buna bir söz söylemem lazım. Ve sen ne anladıysan, senin de bir görüşün, fikrin olmalı bu hususta. Yani Muhammed, Veda Hutbesi'nde dedi: "Burada olanlar, burada olmayanlara anlatsın; belki onlar daha iyi anlar ve anlatırlar." Yine Cebrail, Mirac'da Muhammed'i Sidre'ye kadar götürdü: "Burdan öte, artık öğrendiklerinle kendin gideceksin, yalnızsın" dedi. Hani çocuklara ya da bilmeyen birisine bisiklet sürmesini öğretirken ardından tutarsın, "Hadi bin" dersin; ve bisikleti doğrultup düzeltip pedallamayı öğrenince artık elini bırakırsın, ve o artık kendi gitmelidir. Hep sen elini onun ardında bisikleti tutmayacaksın; bir müddet sonra elini bırakacaksın, "Hadi kendin git" diyeceksin. Ama ona bildirmeyeceksin ki, kendi "sen var" sanıp sendelemeyecek; bir de bakacak ki yalnız gidiyormuş. Hep "Hanbeli dedi, Mevlana dedi" ve hatta hep "Muhammed dedi" de olmaz. Bir de aç Kur'an'ı, sen oku ve anla; ve sen diyeceksin bu hususta. Büyük kitabı da oku, küçük kitabı da oku; ve oku ve anla, yeter ki. Ve Muhammed'in sözleri genellikle bir ayeti tefsir edip ondan anladığını bizlere anlatmış oldu hadislerinde. Biz ise Kur'an'ı anlamaya çalışmalıyız. Ve herkesin istidatı farklı; herkes başka pencereden baktığından aynı konuyu herkes daha bir başka mânâda anlayacaktır. Ve bunları toplayıp istişare edersek, zamanın ruhunu oluştururuz; "Simurg"unu oluştururuz. Yoksa hâlâ "O gelecek, bu gelecek de bizi kurtaracak" diye çok beklersiniz. İsa gelecek de kurtaracak; bekle bekle, gelir kurtarır seni. Kâfir aklı gibi... Yahut dilenciye derler ya: "Hadi git, Allah versin." Derler ya uyanıklar. Ey gafil, Allah'ın gökten kese kese dolar indirdiği görülmüş mü? Cüzdan sende, para sende; o fakir senden istiyor. Allah ona seninle, benimle, onunla verir. Başka bir yöntem var mı? O uyduruk hikâyelerdeki "gökten bir kese altın düştü" hikâyeleri masal masal. Bu dünyanın çarkını Lidyalılar döndürüyor; yani para döndürüyor. Doğan Lidyalı doğuyor; daha doğar doğmaz "money money" diye doğuyor çocuklar bu devirde. Yani para canlı ve diri; Lidyalılar diri ve canlı. "Para money money" dendikçe Lidya canlı. Fakat dünyadaki bütün kavga da bu para, pul, sikke, altın yüzünden; petrol yüzünden ve benimcilik yüzünden. Hâlbuki geçen hafta dedik: Elma bu sene meyve verdi, geldin topladın, sattın onu. Mevsim iyi giderse seneye yine meyve veriyor. Bazen dibine de suyunu Allah döküyor. Senin çekirdeğini dikmekten başka o ağaca faydan ne? Yine arı çiçek çiçek uçuyor, bal yapıyor. Arıya senin faydan ne? Yaptığın kovan mı? O arılar isterlerse bir ağacın kovuğuna da yuva yaparlar. Ama işte sen arıları da esir ediyorsun, ineği de, danayı da... Ve mallarına ortak oluyorsun. Hâlbuki Allah askerlerinin hiçbiri ürettiğini satmıyor; beleş.

Ama bu çark, parasız pulsuz nasıl dönecek? "Tamam, para olmasa bariş olabilir" dersen,

Cevap:

Hep "Hanbeli dedi, Nihat Hoca dedi, bilmem kim dedi" değil. Ben de kendim okuyup öğrenip ve tefekkür edip, ben bu konuda "ben ne dedim ve ne anladım" o önemli şimdi. Ve hakkal yakîn demek, balı arı yapacak da yiyeceğim diye beklemek değil; balı kendin yapma zamanı. Yani hep Muhammed'in sünnetine uyulmaz; bir de Allah'ın sünnetine uymak lazım.

Allah'ın sünneti nedir:

Kur'an ve büyük Kur'an kâinat. Ve Allah kâinatın çarkını nasıl çeviriyorsa, siz de ona bakın ve Allah'ın sünnetine uyun; yani Sünnetullah'a veya fizik kanunlarına. Ve Allah'ın kâinata, büyük kitaba koyduğu kurallara, yasalara bakın. Bu çarkın nasıl döndüğünü inceleyin. "Hepsini ben deyivercek değilim ya!" Biraz da siz bakın, siz okuyun bu koca kitabı; Kitabı Mübîn, kâinat kitabını. Bakın, görün Sünnetullah neymiş. Tamam, Sünnet-i Rasûlullah var; ama bunlar da Sünnetullah, Allah sünneti, Allah yasası. Ona uyan yolu bulur ve kavgasız ve parasız pulsuz bir dünya olabilir.

Allah ne dedi Kur'an'da:

أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم

وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى

Ve en leyse lil insâni illâ mâ seâ.

Meali:

Ve insan için, kazandığından başkası yoktur.

(Necm Suresi, 39. ayet)

Yani yok öyle bedavacı. İlim "Hanbeli dedi, Muhammed dedi, Mevlana dedi" değil; sen de rey hakkını kullan ve söz sahibi ol, ve kazan, kesbet artık ey insanoğlu.

Haydi Raşid devrimi yapalım... "Yorgan gitti, kavga bitti" devrimi yani; parasız, kavgasız dünya devrimi.

Rabbim, Mehdi ve cemaatine Kitabı Mübîn, büyük Kur'an kâinat kitabını okumayı nasip etsin; ve okuyup da Sünnetullah'ı öğrenmeyi, ve öğrenip hakkal yakîn tatbik etmeyi, ve Mehdi devrimi ile bu çark nasıl döner öğrenip, yeryüzünde Mehdi devrimini canlandırmayı, Mehdi askerlerine nasip ve müyesser eylesin.

---oOo---

وَآخِرُ دَعْوَاهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ

Ve âhıru da'vâhum enil hamdulillâhi rabbil âlemîne,
Âmîn.
Elfatiha maassalavat.

Sübhâneke Allahümme ve bihamdik, eşhedü en lâ ilâhe illâ ent, estağfirullahe ve etûbu ileyk.

--OoO--

Raşit Tunca